Persoonlijk_verhaal_We_komen_er_samen_wel_uit

We komen er samen wel uit?!

Dat was de slogan destijds met de overlast die rokers veroorzaakten op het werk, in de kroeg en de restaurants. Inmiddels weten we allemaal dat het niet zo werkt, omdat we te maken hebben met mensen die verslaafd zijn.

Met dit soort zaken hebben we een sterke overheid nodig, die wij helaas niet hebben (hadden). Kijk maar hoe lang het heeft geduurd voordat er een ECHT rookverbod kwam en hoelang er nog ontsnappingsroutes waren voor de rokers (rookkamers).

Hoe diep triest is het dat de rooklobby beschermd werd door notabene de minister van Volksgezondheid (Edith Schippers).

En nu de houtkachels… roken was vroeger stoer en nu staat de houtkachel voor soortgelijke romantische denkbeelden. Gezellig vuurtje in huis, manlief staat op zaterdag driftig de boomstammetjes te kloven (dan heb je nog geluk dat hij niet met een ronkende kettingzaak in de weer is). Geholpen door het afsluiten van het super schone aardgas (en de oplopende kosten) is er een bizarre situatie ontstaan. Want we willen ons klimaat en milieu beschermen, daarom ‘van gas af’ (klinkt bijna als ‘van God los’) en iedereen aan de houtkachel nu?

Inmiddels 1 miljoen zwaar vervuilende houtkachels in Nederland. De verhalen die ik hier lees, vreselijk… Ik kan het bevestigen. Ook in mijn straat is het vaak niet te harden, de rook komt mijn huis binnen als ik per ongeluk ergens een schuif open heb laten staan, zelfs overdag. s’Avonds nog een ommetje maken, wat ik vroeger regelmatig deed, is nu van september tot in mei niet te meer te doen. Een gesprek aangaan met (al?) deze buren zegt u? Dat worden dan dezelfde soort gesprekken als toen met de roker in het restaurants.

Als niet-roker was je kansloos, want we leven tenslotte in een vrij land meneer en roken is nu eenmaal toegestaan, als u er last van heeft dan is dat vervelend voor u maar niet mijn probleem! Ik kon er toen voor kiezen om te vertrekken, zoals ik er nu voor kan kiezen om te verhuizen.
Maar waarheen?